Arpège

Maandagochtend in Parijs. Een maarts zonnetje wisselt van plaats met een grijze wolk waar korte tijd sneeuw uit valt. Het reuzenrad op Concorde draait gestaag door, niemand stapt in of uit en ook ik heb er geen behoefte aan. Nog even doorlopen om op tijd te zijn voor onze afspraak om 12 uur bij restaurant Arpège van Alain Passard.

We stappen een anoniem pand binnen en staan meteen in de eetzaal. We zijn de eerste gasten, samen met nog een dame die verder alleen blijft. Zij zal later, als Alain zijn ronde langs de tafeltjes doet, samen met hem op de foto gaan. Komend uit  Nederland verwachten we dat het wel rustig zal blijven. Maar er loopt veel personeel rond in de kleine zaak. Een pijpenla eigenlijk met een golvende houten wand en chromen stoelen bekleed met zacht skai. De inrichting is sober, en doet eigenlijk nog het meest denken aan een Duitse tearoom.

We maken kennis met de bediening, van keurige leerling tot frivole maitre, die ons af en toe een knipoog geeft. ik weet niet waarom ze dat doet, maar het past wel in de stijl van Alain, die even later tevoorschijn komt. Hij draagt een vers wit schort over zijn spijkerbroek met bruine puntschoenen. Inmiddels is bij ons de rollercoaster begonnen met Champagne van Billecart Salmon en kleine hapjes, die ergens overgaan in voorgerechten. We krijgen Montlouis van Chidaine en later Riesling Grand Cru van Pfister. Heerlijke wijn en heerlijke hapjes, die allemaal uitsluitend van groente zijn gemaakt die ook nog eens zijn geteelt op één van Alain's 'potagers' ofwel moestuinen die hij bezit. De gerechtjes zijn spannend door hun eenvoud. Er wordt weinig gebruik gemaakt van exotische smaken of specerijen en we worden niet lastig gevallen met vreemde strukturen of gels.  Voor een driesterrenrestaurant gaat het er aangenaam losjes aan toe - sommige jassen hangen nog te wachten aan de trapleuning naar de toiletten - en inmiddels zijn alle tafels bezet met een mooi palet aan tweetjes, drietjes en viertjes. Ook is er nog een dame alleen gaan zitten, die tijdens het eten voornamelijk aan het bellen is. Alain doet alle tafels aan en ik herken het praatje, maar nu ervaar ik  zelf hoe prettig het is. Die jovialiteit, het flirten en het veelbetekenende glimlachje. Hij knipoogt er ook nog bij waardoor ik me nog eens extra speciaal voel. Hij staat over ons heen gebogen en het valt hem op dat Wendy een mooie broche draagt, waardoor ook zij zich speciaal voelt. Even delen we dezelfde smaak. 'Enjoy lunch' grijnst Alain, en vervolgt zijn weg. En de rollercoaster raast door, ik raak de tel kwijt en op het moment dat we er lijken te zijn (salade mesclun) gaat het nog door met steak tartare van rode biet, merguez van groenten en dan opeens toch een stukje heerlijk varkenszadel, vergezeld van crispy zwoerd en een geweldig glas Chinon. Na twintig bordjes groente is het absoluut teveel maar toch ook wel weer heel lekker en, om eerlijk te zijn eigenlijk precies waar je zin in hebt.

Alain speelt vals. Als de lunch bijna voorbij is schuift hij aan tafel bij de bellende dame en krijgt varken met Chinon. Maar het zij hem vergeven want als we vertrekken om onze Thalys te halen staat hij op om ook ons uit te laten. Wendy krijgt nog net geen zoen maar zo voelt het wel. Die onovertoffen Franse 'acceuil'.  Wat is Parijs toch een heerlijke stad.

Amsteldijk 41   |   Amsterdam   |  Nederland   |  +31 20 6791248   |   info@leHollandais.nl