Ongeluk

Het leek alsof ik ergens over struikelde maar er was niets in de buurt waarover dat had gekund. Even nog dacht ik aan mijn eigen racket maar dat lag voor me op de grond. Een wanhopig besef maakte zich van mij meester; achillespees gescheurd, en er was niemand in de keuken die me kon vervangen.

Het is gek hoe snel je gedachten gaan, op sommige momenten. Toen ik daar zo zat in het gravel van baan drie, met allemaal aardige mensen om me heen die op gepaste wijze hun geschoktheid uitten, waren de consequenties van dit ongeluk mij vrijwel meteen duidelijk. Ik kon vandaag dus geen boodschappen meer doen bij de groothandel, en we konden deze, en de volgende avonden niet open gaan. Iedereen moest worden afgebeld. De gasten maar ook de bediening en de afwassers. Voor de komende weken zou ik vervanging moeten regelen, maar wie? Zittend op het terras van de club en met een zak ijs om mijn been ging ik de mogelijkheden alvast af, maar ik wist tegelijkertijd dat ik op korte termijn weinig kans had. De wanhoop die omslaat in woede, om vervolgens in een dwangbuis van berusting te worden gedrukt is een rotgevoel. Ik verbaasde me over mezelf, dat ik dit aankon, zo uit mijn routineuze bestaan te stappen en me neerleggen bij een compleet laissez-faire. En eerlijk gezegd genoot ik er een beetje van. Gedwongen rust, en dat nog voor de vakantie!

Nu beweeg ik mij voort in de keuken op een verrijdbare kapperskruk, geef aanwijzingen aan mijn koks en weet dat ik een enorme pain in the ass ben.Toch doe ik het, want helemaal loslaten kan ik niet. Ik wil proeven en corrigeren tot alles op de rit staat voor de avond. Maar als die begint en iedereen begint rond te rennen met pannen en borden trek ik mij terug in het kantoortje, waar ik alle administratie allang heb gedaan. Doelloos kruip ik maar weer uit mijn hol tevoorschijn als een soort kreeft, onhandig met zijn twee voelsprieten van blauw-alluminium zwaaiend. Ik durf mij boven haast niet te vertonen, en zoek het moment uit om haastig een glas wijn te halen voor in mijn hol. Wat doe ik hier nog? Waarom stap ik niet op mijn scootmobiel en ga ik naar huis, of naar het café? Ik denk dat ik het maar doe. Nog een weekje en dan gaan we er drie dicht. Dan begint het echte uitrusten, voor ons allemaal.

Amsteldijk 41   |   Amsterdam   |  Nederland   |  +31 20 6791248   |   info@leHollandais.nl