Val

Het laatste dat ze wilde eten was krab. Niet dat ze er een hekel aan had, juist niet. Krab was een beetje haar lievelingseten, naast kip. Ze kon wel een hele kip op zei ze, en als ik wel eens kip voor het personeel meenam dan was het altijd te weinig. Tenminste voor haar. Haar vader maakte kipfricassée thuis, en daar had ze het van, die liefde voor kip. Ook hield ze ontzettend van groente, en ook daar kon ze veel van op. Dampend hete groente, ze blaasde altijd op haar eten want ze viel direkt aan. Het personeelseten was voor haar belangrijk, het moest lekker zijn en gezond. En er moest voldoende van op tafel staan.

Val is een echte kokkin. Geen poespas, hard werken. Alle kokkinnen die ik ken zijn zo; Eva, Alexandra, Jenneke, Riet. De meeste mannelijke koks trouwens ook wel, maar die kunnen nog wel eens een beetje lui zijn en die willen nog wel eens de show stelen met hun werk. Met alginaten en ander  El Bullispul. Zoniet de dames in de keuken. Een Big Green Egg hoeven ze niet en een bord opmaken met tig verschillende bereidingen, kleuren, smaken en liefst evenzoveel koks die - net als aan de operatietafel - daar allemaal omheenstaan, voorovergebogen in uiterste concentratie met hun pincetten en latex handschoentjes, is aan hun niet besteed.

Daarom kan ik zo goed met Val overweg. Kon moet ik zeggen, want na zeven jaar trouwe dienst gaat ze er weer vandoor. Koken om te eten, dat is ons devies. Net zolang tot je ploft. De Italiaanse keuken past er goed bij. Krab gegratineerd in de oven met gnocchi, rozemarijn, tomaten en boter. Of pasta met ansjovis en broodkruim, of risotto met groenten en kaas. Primi en nog eens primi. Dat is toch de essentie van die keuken, en eigenlijk van iedere keuken, tot en met de Nederlandse aan toe. De dampende pan op tafel en dan niet te lang wachten want je moet natuurlijk wel iets te blazen hebben.

 

Amsteldijk 41   |   Amsterdam   |  Nederland   |  +31 20 6791248   |   info@leHollandais.nl