Liefde

 

'Hoe kun je dat nou opeten?' vraagt Johanna (12) mij regelmatig, wanneer ze mij bezig ziet met bijvoorbeeld een lamsbout die ik aan het uitsnijden ben in zogenaamde 'technische delen'. Ongetwijfeld ziet zij het levende beest voor zich, huppelend en blatend. Maar ik kan niet anders dan antwoorden dat ik het zelf heel lekker vind om op te eten, en de mensen voor wie ik het doe ook. Meestal komt daar dan een halfslachtig 'en ik weet zeker dat deze een goed leven heeft gehad' achteraan. Maar ze heeft zich al vol walging afgewend in de wetenschap dat ze mij toch niet gaat overtuigen. Ze richt ze zich liever op de toetjeskeuken, waar Chin dingen staat op te kloppen met grote gardes die nodig afgelikt moeten worden.

Niet alles wat ik maak wordt door iedereen gewaardeerd. Ik sta erom bekend veel met (orgaan)vlees te werken en dat imago bevalt mij eigenlijk prima, maar daarmee creeer ik natuurlijk ook meteen mijn eigen niche. Johanna zal in ieder geval niet snel een tafel bij me reserveren. Gelukkig ben ik eigen baas, en mag ik op het menu zetten wat ik zelf het lekkerst vind, en daar probeer ik trouw aan vast te houden. De liefde voor het koksvak kan ik niet uiten als ik naar ieders mond moet koken. Bij de liefde voor het podukt geldt hetzelfde. Neem nou die lamsbout, daar kun je toch alleen van genieten als je hem ook werkelijk hebt gekocht? Ik bedoel daarmee: uitgekozen, betast, veroverd en meegenomen. Dat klinkt een beetje vies en het mag ook in een andere volorde, maar het gaat erom dat je een beetje opgewonden raakt van dat dood stuk dier en dat je je geroepen voelt om je uiterste best te doen er een lekker gerecht van te maken. Ik heb dat in ieder geval wel, ook bij hele vissen en dan vooral het gevoel van die koude, gladde schubben die langs je hand glijden. En u vind mij vast een culinaire pervert als ik zeg dat ik de gesloten ogen van een dode kip of kwartel gewoonweg ontroerend vind, vooral als zij ook nog een lint heeft omgekregen in de kleuren van de Franse vlag.

Je kunt ook verliefd worden op een prei, maar niet in de supermarkt. Die omgeving is niet romantisch genoeg want de groente is er al te lang dood, alle sappige foto's en slogans (vers van het land...) ten spijt. Maar zie je in de moestuin een rijtje jonge preien staan zonnebaden met hun voeten in het zand, dan zou je ze toch meteen woest uit de grond willen trekken? Laten we de schoonheid van ons voedsel, plantaardig of dierlijk, niet onderschatten. Je kan er zoveel meer van genieten als je je wat meer zou verdiepen in hun leven, en als je wat angst voor het onbekende zou laten varen.

Maar de liefde voor eten strekt nog verder, als je je een voorstelling maakt van de blije gezichten aan tafel wanneer je dat gebraden lamsboutje opdient, geurend van gecarameliseerd vet, knoflook en rozemarijn. Als kok wil je toch vooral 'pleasen'.

 

Amsteldijk 41   |   Amsterdam   |  Nederland   |  +31 20 6791248   |   info@leHollandais.nl